ความคิดที่ 13 : ความสัมพันธ์

สนใจศึกษาหาคำตอบว่า อะไรทำให้คนเรามีความสุข? โดยติดตามศึกษากลุ่มตัวอย่างแบบต่อเนื่องตลอดชีวิต ตั้งแต่หนุ่มจนแก่โดยเริ่มตั้งแต่ปีพ.ศ. 2481 หรือใช้เวลาราว 80 ปี และพบว่าความมั่งคั่งร่ำรวย สถานะทางสังคม ซึ่งรวมถึงการได้รับการนับหน้าถือตา รวมทั้งตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดีนั้น ไม่ใช่สิ่งจำเป็นที่ทำให้เกิดความสุขและสุขภาพที่ดีเสมอไป

อาจารย์ Robert Waldinger ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชที่คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ชี้ว่า สิ่งที่ได้พบจากการศึกษา คือความสัมพันธ์ที่เรามีกับคนอื่นรอบตัวนั้น ส่งผลต่อสุขภาพและความสุขในชีวิตของเรา และการมีความสัมพันธ์ที่ดีมีคุณภาพกับคนอื่นนี้ ไม่จำกัดเฉพาะกับคู่สมรสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกับเพื่อน ผู้ร่วมงาน และสมาชิกในครอบครัวด้วย


โดยความสัมพันธ์ที่ว่านี้ไม่จำเป็นจะต้องเป็นความสัมพันธ์แบบอารมณ์รักหรือกับคนต่างเพศ แต่อาจเป็นความสัมพันธ์กับใครก็ตามในลักษณะที่ทำให้เรารู้สึกสบายใจ สามารถไว้เนื้อเชื่อใจ และพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันได้

ความคิดที่ 12 : ความหมายของชีวิต

ความหมาย คือ สิ่งที่ทำให้ชีวิตเรามีคุณค่า
สิ่งที่เราให้ความสำคัญนี้ ย่อมมีผลต่อการคิด การมอง และการใช้ชีวิต

เช่น อยู่เพื่อสะสมบุญบารมี ก็จะดำเนินชีวิตในแบบที่เน้นความสุขสงบทางใจ มากกว่าการเก็บความแค้นเคืองไว้ในใจ

ดังคำกล่าวที่ว่า "ปราศจากการปล่อยวาง เราจะเป็นนักโทษ" เมื่อปล่อยวางได้ง่ายเท่าไร ก็จะมีอิสรภาพทางใจได้มากขึ้นเท่านั้น

ความคิดที่ 11 : ทางแยก

จริงๆแล้ว ชีวิตคนเราควรจะไป 'ไกล' ขนาดไหน



ตราบใดที่ยังทำงานในบริษัท แน่นอนว่า บริษัทก็ต้องการให้พนักงานเติบโตไปในตำแหน่งที่สูงขึ้น

และมันก็ต้องแลกมาด้วย 'เวลา' ของชีวิต


แต่ถ้าสิ่งนั้น ไม่ใช่จุดมุ่งหมายในชีวิตของเรา


ถ้าหากสิ่งที่เราปรารถนา คือการได้กลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัว ได้ทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อคนที่รักเรา

และสิ่งที่เราปรารถนามากที่สุดในชีวิต คือการได้ศึกษาพระธรรม และช่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไป



เราควรจะตัดสินใจอย่างไร...?

ความคิดที่ 10 : เพื่อคนที่รัก

การไปเที่ยวปราณบุรีครั้งนี้ เปลี่ยนความคิดของฉันไป


หลังจากที่ฉันได้เห็นข้อความที่แม่ส่งมาให้

"สนุกดี"              

                        "ชอบๆ"

"ประทับใจดี"  

ความสุขก็เกิดขึ้นในใจฉัน



ฉันไปเที่ยวคนเดียวมาตั้งมากมาย ทั้งในประเทศและต่างประเทศ

แต่ไม่มีการเที่ยวครั้งไหน ที่ทำให้ฉันอิ่มใจได้ขนาดนี้

เป็นความรู้สึกดี ที่การเที่ยวครั้งนี้ ได้มอบความสุขให้กับคนที่ฉันรัก...และรักฉัน

ความคิดที่ 9 : พุทธศาสน์ / วิทยาศาสตร์

ความจริงไม่เคยเห็นด้วยกับประโยคนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเลยด้วยซ้ำว่า


พุทธศาสนาเป็นวิทยาศาสตร์


มันไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาเปรียบเทียบกันได้เลย เพราะวิทยาศาสตร์นั้นไม่ได้เศษเสี้ยวของพุทธศาสนาเลย


จุดมุ่งหมายของพุทธศาสนา เป็นไปเพื่อความหลุดพ้น 

แล้วจุดมุ่งหมายของวิทยาศาสตร์คืออะไร?



การศึกษาพระพุทธศาสนา ต้องเริ่มที่ศรัทธา
การปฏิบัติ ต้องทำด้วยกายและใจ
การได้มรรคผล ต้องมีจิตบริสุทธิ์


แต่วิทยาศาสตร์ไม่ต้อง



หากจะบอกว่าเป็นวิทยาศาสตร์ เพราะทดลองได้ พิสูจน์ได้

ความรู้ในพุทธศาสนาที่ละเอียดและลึกซึ้งนี้ แม้แต่ละบุคคลก็รู้ได้ไม่เท่ากัน
ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้ได้มาด้วยการทดลอง


เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว ทุกคนก็น่าจะได้ผลการทดลองเท่ากัน และบอกให้ผู้อื่นมาดูก็พอ?

ความคิดที่ 8 : เป้าหมายมีจริงไหม

"กินกบตัวนั้นซะ!" น่าจะเป็นหนังสือ How to เล่มแรกๆในชีวิตของฉัน


 สิ่งที่ฉันจำได้และทำตามจากหนังสือเล่มนี้ คือ การเริ่มตั้งเป้าหมายในชีวิต


เป้าหมายตอนนั้น ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการตั้งใจเรียนและสอบเข้ามหาวิทยาลัย


หลังจากนั้้น เป้าหมายในชีวิตก็เริ่มกลืนหายไปกับการเป็นพนักงานบริษัทคนหนึ่ง





จนกระทั่ง...     ฉันได้สนทนากับพี่ร่วมงานในบริษัท


คำพูดของเขาทำให้ฉันฉุกคิด เขาพูดว่า

"ก็ทำงานไป อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ"

ฉันต้องการชีวิตแบบนั้นจริงๆหรือ ?


ความทะเยอทะยานในตัวฉันบอกว่า ไม่ใช่








ฉันรู้ดีว่า ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดนิ่ง


จากเด็กต่างจังหวัด ที่ต้องย้ายโรงเรียนบ่อยครั้ง แม้จะไม่ได้เรียนโรงเรียนประถมที่ดังที่สุด แต่ฉันก็สอบเข้าโรงเรียนมัธยมที่ดีได้ และฉันก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้ และฉันก็ไปเรียนต่างประเทศได้ และฉันก็เข้าทำงานบริษัทชั้นแนวหน้าได้






ฉันเริ่มนึกถึงหนังสือเล่มนั้นอีกครั้ง


แต่ตอนนี้ คำถามไม่ใช่ เป้าหมายของฉันคืออะไร


แต่มันเป็น เป้าหมายของฉันควรจะไปได้ไกลขนาดไหน




ฉันมี เป้าหมายแล้ว

ฉันลองถามตัวเองว่า

แล้วมันจะไปไกลกว่านั้นได้อีกไหม

และลองถามอีกครั้งว่า

แล้วมันจะไปไกลกว่านั้นได้อีกไหม





ตอนนี้ฉันเห็นด้วยแล้วว่า  

ชีวิตที่มีเป้าหมาย มันจะช่วย ไม่ให้ฉัน"อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ"

ความคิดที่ 7 : อาชีพสุจริต?

#เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง

จุดที่เบอร์โทรศัพท์ของประกัน สินเชื่อ และบัตรเครดิต กลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ


คำพูดที่กลับกลอก ตลบแตลง ตอแหล สามารถทำออกมาได้อย่างมักง่าย

หรือนายหน้า ที่มองไม่เห็นข้อเสียใดๆของอสังหา ที่ตนกำลังเสนอขายนั้นได้อย่างไม่จริงใจ


น่าสงสัยว่าเราก้าวเข้ามาสู่สังคมแห่งความหลอกลวงแบบย่อมได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ความคิดที่ 6 : อายุยืน

ฉันมักจะพบเห็นคนกล่าวว่า ชีวิตคนเรามันสั้นนัก

   แต่ ฉันกลับไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย


ฉันว่า ชีวิตนี้ มันยาวนานเกินไปต่างหาก



ลองคิดดูซิ

  ร่างกายมนุษย์อยู่ในช่วงเจริญเติบโต ตั้งแต่เกิดจนร่างกายเจริญเติบโตเต็มที่ ตีอายุประมาณ 20 ปี
  ช่วงนี้ร่างกายจะแข็งแรง เปล่งปลั่ง ระบบในร่างกายยังทำงานได้ดี ปรับตัวได้ง่าย

  ส่วนอายุขัยเฉลี่ย(ของคนไทย) อยู่ที่ 70 ปี

  นั่นแปลว่า เราต้องใช้ชีวิตอยู่ในช่วงร่างกายทรุดโทรมลงถึง 50 ปี

  ช่วงนี้ร่างกายจะเริ่มไม่เก่งเหมือนก่อน

  เราจะได้อยู่กับระบบเผาผลาญที่ทำงานได้น้อยลง ความยืดหยุ่นของร่างกายที่ลดลง และอื่นๆที่จะตามมา


50 ปีแบบนี้ มันสั้นไปอย่างนั้นหรือ

ความคิดที่ 5 : พื้นที่ส่วนตัว

สปอตโฆษณาเดิมๆฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนรถไฟฟ้าบีทีเอส...

ป้ายโฆษณาที่แสดงอย่างเกลื่อนกลาดตั้งแต่บนทางเดินไปจนถึงบนทางด่วน...

 
หากการได้รับรู้อะไรบางอย่างติดต่อกันซ้ำๆจะทำให้ความเชื่อและพฤติกรรมของคนเราเปลี่ยนไป (เหมือนที่นักจิตวิทยาได้ทดลองเรื่องการให้อาหารกับสุนัขตัวหนึ่ง)

 
การที่เราต้องได้เห็นหรือได้ยินโฆษณาอย่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธนี้ แล้วค่อยๆเปลี่ยนค่านิยมของคนในสังคมเพื่อการตลาด

มันกำลังรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเราหรือเปล่า?

ความคิดที่ 4 : นิยามคำว่า "สวย"

“อย่าโลกสวยไปหน่อยเลย”


คำพูดที่พบเห็นได้บ่อยๆในกระทู้รักๆใคร่ๆ ว่าทำไมฝ่ายชายไม่มองข้ามเรื่องรูปร่างหน้าตาของฝ่ายหญิง แล้วมามองกันที่นิสัยใจคอ


เรื่องแบบนี้ดูจะไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิด


ในยุคสมัยโรมัน ผู้หญิงที่มีรูปร่างอวบอิ่ม แสดงถึงการเป็นมีร่างกายที่สมบูรณ์ รูปร่างแบบนี้จึงเป็นที่นิยมดังที่สะท้อนออกมาในภาพวาด และงานศิลปะ

ในแผ่นดินจีนเมื่อประมาณ 1,000 ปีก่อน ความงามถูกประเมินกันด้วยขนาดเท้าที่ยิ่งเล็กก็ยิ่งสวย แม้ว่าการทำแบบนี้จะทำให้เดินเหินด้วยความยากลำบาก แต่กลับกลายเป็นกระแสนิยมในยุคนั้น โดยเชื่อกันว่าจุดเริ่มต้นของสิ่งนี้ คือเพื่อป้องกันเหล่าสนมนางกำนัลของฮ่องเต้หลบหนีไปได้!

ในซีกโลกตะวันตก ผิวสีแทนบ่งบอกถึงความเป็นเศรษฐี เพราะคนมีฐานะสามารถที่จะออกไปอาบแดดได้ ไม่ต้องทำงานในออฟฟิศ และปัจจุบันผิวสีแทนหมายถึงการมีสุขภาพดี


อ่านแล้วชวนให้นึกถึงคำว่า อุปาทานหมู่


และมันก็คงเป็นอุปาทานหมู่อีกเช่นกัน ที่ฝ่ายชายจะเลือกฝ่ายหญิงที่มีรูปร่างหน้าตาไปตามอุปาทานหมู่ในช่วงเวลานั้นๆ

ความคิดที่ 3 : คำพูด

คำพูดของคนๆหนึ่ง จะมีผลกับเรามากขนาดไหน




ถ้าคำพูดนั้น ทำให้เรารู้สึก ด้อยลง

หรือ ทำให้หมดความมั่นใจในสิ่งที่เรากำลังเป็น




ไม่ว่าเขาคนนั้นจะทำเพื่อ แสดงความเหนือกว่า เพื่อเขาจะสบายใจ และมีความสุขจากคำพูดนั้น

หรือ เพราะเขาเป็นคนที่ขาดความมั่นใจในตัวเอง เพราะลึกๆแล้วกลัวการที่จะกลายเป็นคนต่ำต้อย




ถ้าคนเราไม่ได้กลายเป็นคนดีขึ้น หรือเลวลง จากคำพูดของใครคนหนึ่ง

และในเมื่อ สิ่งนั้นคือสิ่งที่เราพอใจ และอยากทำ

แล้วใจเราต่างหากที่จะเป็นสุข หรือเร่าร้อน จากความคิดของเราเอง

แล้วเราจะเลือก ที่จะทุกข์จากคำพูดของคนอื่น หรือ จะสุขด้วยใจของเราเอง

ความคิดที่ 2 : Like

สัญลักษณ์ Like กับตัวเลขนับร้อยปรากฏขึ้นภายใต้บทความ "ฉันจะมีเงินหกพันล้าน"




อะไรผลักดันให้ผู้คนสนใจในบทความนี้?


อาจจะเป็นความต้องการที่ว่า ทำอย่างไรจะมีเงินมากพอ เพื่อที่จะได้ลิ้มรสอาหารแสนอร่อยในภัตตาคารหรู ใช้โทรศัพท์มือถือกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุด จับจ่ายใช้สอยไปกับสิ่งอำนวยความสะดวก หรือเดินทางข้ามประเทศเพื่อเที่ยวชมสิ่งแปลกใหม่


ฉันนึกไปถึงเวลาที่ฉันไปอยู่วัด


ในวัด ไม่ได้มีอาหารให้เลือกมากมาย ไม่มีเครื่องนอนนุ่มนิ่มในห้องเปิดแอร์ ไม่มีจอโทรทัศน์พร้อมชุดเครื่องเสียง
แต่ฉันก็สามารถกินอิ่ม นอนหลับ และใช้ชีวิตประจำวันต่อไปได้



สิ่งนี้มันทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่า เราใช้ชีวิตเกินเลยคำว่าปัจจัย 4 ไปไกลแสนไกล

แต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอกับใจมนุษย์?





แล้วอะไรผลักดันให้ฉันต้องขบคิดถึงเรื่องนี้?!

ความคิดที่ 1 : คิด

ระหว่างเดินกลับบ้าน บนทางที่ปกคลุมไปด้วยความว่างและความมืด

ดูจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะได้ปลดปล่อยตัวเองให้สนุกไปกับการ ขบคิด 

แล้วการขบคิด ก็พาฉันไปยังเรื่องที่ค้างคาในใจ


...


บางที มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ที่คนเราไม่สามารถจำอดีตชาติได้

เพราะเพียงชาตินี้แค่ชาติเดียว ก็ยังมีเรื่องทุกข์ใจมากมาย

หากคนเราจำอดีตชาติได้ คงจะทุกข์ใจยิ่งกว่านี้


จะเป็นไปได้ไหม ถ้าผู้คนจะบอกว่า ไม่มีทางหรอก เรื่องราวในชาติที่แล้วก็จบไปแล้ว ไม่มีทางเก็บมาคิดในชาตินี้

แต่ถ้าพวกเขารู้ว่าใครกลับมาเกิดเป็นใครในชาตินี้ มันจะมีผลต่อการปฏิบัติตัวกับคนที่พวกเขาจำได้ไหม

หรือถ้าพวกเขาสามารถปล่อยเรื่องราวค้างคาใจในชาติที่แล้วไปได้จริง การลบเรื่องราวค้างคาใจในชาตินี้ ก็คงจะทำได้ด้วยวิธีเดียวกัน เพราะมัน"จบไปแล้ว"


สำหรับฉัน การได้จดจ่ออยู่กับหนังสือ ดูจะเป็นทางออกที่ดีในการหนีปัญหาความวุ่นวายใจเหล่านั้น...